GÜLÜ SEWEN DÝKENÝNE KATLANIR....

                                  MEMATÝ BAÞ.....

Seni gönülden seven bir yürekte ben olsaydým,
Seni her daim anarak yaþasaydým,
Yüreðimi baðlasaydým Sana,
ve sevgini ruhuma daðlasaydým..
 
Üzerine damla damla yaðan bir yaðmur damlasý da
ben olsaydým,
Damla olup seni incitmeden üzerine yaðsaydým,
Yok olacaðýmý bilsemde Senin gül tenine dokunmanýn,
Bana tattýrdýðý mutlulukla yok olsaydým..
 
Sana tatlý tatlý bakan bir yýldýzda ben olsaydým;
Seni yalnýzca gece göreceðimi bilsemde yinede avunur,
Gece tadacaðým mutluluðun heyecanýyla,
Güneþler ardýnda kaybolurdum..
Ve her gece sana hayran hayran bakan gece
fenerlerinden biride ben olur,
Sana baktýkça gözlerinin nuruyla gecede bile kaybolurdum..
 
Senin kokunu taþýyan bir gülde ben olsaydým,
Kokunu tattýrmak için açar ama,
Kokun kaybolmasýn diye bazende kapanýrdým.
Ben yaþlanýnca kokunu bir diðer tomurcuða verirdim,
Ve kokun demet demet gezdikçe ben bu mutlulukla serpilir,
Ve defterler arasýnda kuruda olsa imkansýzda olsa,
yeþermeyi beklerdim..
 
Senin mekanýnda bulunan bir sahabide ben olsaydým,
Seninle konuþma þerefine nail olan bir sahabi,
Bir hurma lifinde,bir su kabýnda ben olsaydým,
Hiç deðilse bastýðýn toprak tozun olsaydým..
 
Sen olmayýn demedin zaten,
Sen ümmet olmayý layýk gördün bize ve ümmetin saydýn,
Acýtý,sýkýntýyý,üzüntüyü sen çektin,
Bize gülistan bir hayat,Furkan bir kitap býraktýn..
 
Ey güllerin mimarý!!!
Gönül yinede,kitabýnda bir harf,
gülistanýnda bir gül olmak ister..
 
Ýmkansýz yok; karamsarlýk var diye hüzün var,
Ama dert etme sabýrsýz gönül,hayat ümitli oldukça var,
Ve ümitli oldukça, gönül gülistanýnda, gül gibi ,
GÜLLERÝN EFENDÝSÝ'yle yaþar..